Munk

Aankomende nacht is alweer de laatste in Vietnam…. Morgenavond (19:50 AF0169) vlieg ik weer naar het pitoreske Nederland. Voor de mensen met de “Munk welkom terug” spandoeken, ik kom als het goed is op maandag 10:20 (AF8228) aan op Schiphol.

Maarrrrr eerst nog Sapa! Sapa is echt prachtig! Wederom pakte we de trein, van Hanoi naar Lao Cai (28 km van de grens van China). Vervolgens de mini-bus naar Sapa. Dit was weer een relaxte rit want alle regels waren weer van toepassing, maar nu op de bergweggetjes. Inhalen doe je alleen in de bocht of als er een tegenligger aankomt (gewoon toeteren en dan komt alles goed) in combinatie met wat waterbuffels op de weg en de nodige rotsen. Maakte het weer tot een leuke rit!

Aangekomen in Sapa was er voor het eerst in de vakantie regen! Kortom mooie plaatjes maar je ziet geen ****.  Voor de volgende dag hadden we een trektocht gefixed, naar wat kleine plaatsjes rondom Sapa en wonderbaarlijk was het weer mooi weer. Dus na een heerlijk ontbijtje melden we ons bij de reisleidster, waarvan ik dacht dat het de verkeerde was. Het was namelijk een mesje van misschien 1.20 en ze leek 8 (zie foto).

Na een check bij de receptie bleek het toch echt de reisleidster te zijn. Echter ze was geen 8, maar 18. Al getrouwd op d’r 14e en een blije moeder van een kind van 4 maanden. Je kan je soms vergissen….

De tocht door Sapa en omstreken was echt prachtig. Heel veel rijstvelden, smalle bergweggetjes en wilde rivieren. Het was grappig om te zien, dat de inheemse reisleidsters rondliepen alsof ze op een normale stoep liepen, terwijl je achter hen de toeristen zag stuntelen om maar niet de vallen. Na de 5 uur durende tocht waren we aardig kapot en besloten na wat borrels van een onbekende kruidenmix maar te gaan pitten.

Volgende dag weer de trein naar Hanoi. Daar nog even de temple of literature (eerste universiteit van Hanoi) meegepakt. Waar ze het overigens beter aanpakken dan in Nl. Hier krijg je een papiertje als je je master behaald, in de temple of literature zetten ze een grote stenen schildpad neer met een grote steen erop.

Na het laatste nachtje in Hanoi ben ik in het vliegtuig gestapt naar Ho Chi Minh. De veiligheidseisen zijn hier iets minder scherp dan in NL. Ik kon makkelijk een 1,5 literfles met water meenemen en de douane was drukker met te kijken hoe lang ik wel niet was, dan m’n spullen te checken.

Maar goed, dit is dus m’n laatste blog vanuit Vietnam. Nu Nog even 1,5 dag chillen in Ho Chi Minh en dan weer naar NL

Tam biet!

Na het pitoreske stadje Hue gingen we weer met de trein naar Hanoi (soort Ho Chi Minh, dus veel scooters, drukte en vreemde geuren). Aangezien we een hard sleeper hadden, zaten we weer bij wat locals. Deze keer 2 vietnamese studenten. Dit was weer een aangename verassing want ze wilden graag Engels leren en we hebben een beetje gekaart. Na 15 uur waren we dan eindelijk in Hanoi.

In Nha Trang kwam ik een local tegen in een restaurant en hij zat alleen en ik, dus besloten we samen te eten. Aangezien hij in Hanoi woont, hebben we die avond afgesproken samen met m’n duitse reisgenoot om Hanoi te verkennen. Dit was een leuke ervaring want z’n Engels (toan) was niet heel goed, maar hij nam uitgebreid de tijd om alles te laten zien. Met een gangetje van 20 km reden we door Hanoi en hadden een hele file achter ons.

De volgende dag zijn we naar Halong Bay gegaan. Aangezien de receptioniste van het hotel waar we zitten ons wel leuk vindt fixte ze voor ons een mooie boot. We kwamen er namelijk achter dat wij 50 dollar hadden betaald en de rest van de mensen 75. Het was dan ook een supermooie boot (eigenlijk was de kamer mooier dan alle hotelkamers die we daarvoor hebben gehad). De tocht door Halong Bay was echt adembenemend! En het eten was heerlijk, alleen geen loempia’s.

Na een paar uur op de boot gingen we naar een soort van druipsteengrot, wat een beetje lijkt op de Efteling in de zomer (gekkenhuis drukte dus). Onze gids liet ons allemaal rotsen zien en zei dan van kijk dit is een olifant en dit een rots in de vorm van een aap. Ja ja waar de natuur al wel niet toe in staat is. Erna nog een beetje gekayakt om vervolgens heerlijk op het dek te kijken naar de ondergaande zon. ’s Avonds brak het feest los, want we zitten in Vietnam… dus kareoke! Op een schip dat bij ons in de buurt lag, zaten wat dronken russen, dus de muziek was heerlijk! De een na de andere russische hit werd daar even mooi gezongen. Gelukkig had ik oordopjes mee. na  een nachtje slapen op de boot zijn we weer naar Hanoi gegaan en vanavond pakken we de nachttrein naar Lao Cai en dan de bus naar Sapa (rijstvelden).

Foto’s komen later…..

Ja daar was ik weer! Op dit moment zit ik in Hue en vertrek om 14 uur naar Hanoi (aankomst 04:30… hoewel ze bijna altijd een uur later zijn).

Maar eerst Hue! De trip naar Hue was al top, want we hadden voor de 4 uur durende trip een soort van ligbus. Dus lekker onderuithangen en een beetje genieten van de rijstvelden. Ongeveer halverwege nog even een tussenstop, waarbij ik voor de vietnamese kinderen een soort van klimtoestel was. Na een half uur wat kinderen te hebben rondeslingerd was het tijd om de reis te vervolgen.

Aangekomen in Hue ff een hostel gefixed, met natuurlijk een zwembad voor een dikke 4 euro per nacht. De volgende dag was het wel ff wat minder want ze hadden geen generator en aangezien de stroom in Vietnam nog steeds niet echt top is, hadden we dus weer de hele dag geen stroom. Met een temp van ik denk 38 graden is een airco toch wel fijn!

Maar goed, de volgende dag zijn we achhterop de motor door Hue en omstreken getrokken. Echt een verademing om even uit de stad weg te zijn en lekker door de rijstvelden te cruisen en natuurlijk de nodige pagoda’s en tempels mee te pakken. Het erge is dat je op zo’n dag en sowieso in Vietnam zoveel pagoda’s en tempels ziet dat je op een gegeven moment zoiets hebt van gaaaaaaap oh ja een tempel. Maar gelukkig hebben ze in Hue echt supermooie tempels, dus ik kon wakker blijven

(voor meer foto’s http://picasaweb.google.com/Jeroenmunk/Vietnam#)

Na de motorrit van 6 uur met 38 graden besloten we eerst af te koelen in het zwembad om ons erna weer te vullen met het heerlijke Vietnamese voedsel.

M’n duitse reismaatje ging vervolgens ff een broek fixen en ik besloot (voetbal liefhebber die ik ben) om een kroeg op te zoeken om naar de webstrijd te kijken. Het relaxte is dat het hier 18:30 was, dus een mooie tijd om onder het genot van een Hue biertje naar de wedstrijd te kijken. Dit samen met 6 andere gestoorde Nederlanders die helemaal oranje waren en mij gelukkig voorzagen van een oranje bandana. Ik ben benieuwd wat de Vietnamese locals dachten toen ze ons daar zagen zitten. Het was trouwens wel heerlijk om weer even Nederlands te kunnen praten, al waren de eerste zinnen wat hakkelig omdat je eigelijk alleen nog maar in het Engels praat en denkt. Maar na een paar Hue biertjes zat de stemming er goed in!

En daar gingen we weer met de nachttrein naar Nha Trang. Nu met onze paspoorten

Nha Trang is echt een verademing tov Ho Chi Minh (Saigon)! Het is er een stuk rustiger en het ligt aan de kust, dus lekker weer en mooie stranden (zie foto’s door te klikken op foto in linker menu). Aangezien we rond 6 uur ’s ochtends in Nha Trang aankwamen besloten we eerst even wat te drinken in een cafe. We bestelden een vruchtenshake en vervolgens kregen we er nog 1. Het was al snel duidelijk waarom.. m’n Duitse reisgenoot zat namelijk te flirten met de bediende. Na wat steenkolen Engels en wat vertalingen uit een boekje had hij een date. Een goed begin van de dag dus! Vervolgens hebben we een hotel gezocht en hebben we de rest van de dag gechilled aan het strand.

De volgende dag had m’n duitse reisgenoot dus een date en besloot ik met een easy rider (achterop de brommer/motor) Nha Trang te verkennen. Eerst naar de Po Nagar Towers wat al gelijk weer een feest was. Ik ben namelijk in Nederland al wat aan de grote kant maar hier ben ik een soort van attractie. Toen ik eindelijk alle trappen op was geklommen om de Po Nagar Cham Towers (zie foto’s) te zien, werd ik ontvangen door, ik denk, 30 chinezen. Kortom fotoooooooo’s! Ik denk dat ik daar ongeveer een kwartier heb gestaan en omstebeurt wilden ze op de foto. Achteraf had ik eigenlijk een paar dong per foto moeten vragen.

Vervolgens weer achterop bij de easy rider en op naar de tempel met de white buddha. Het was weer prachtig om te zien, maar het valt me op dat de Vietnamezen er nogal een zooi van maken. Overal ligt rotzooi. Dus als je nog naar Vietnam wilt, dan zou ik maar snel gaan!

Na een modderbad en wat chillen met de locals onder het genot van een saigon biertje ging ik weer naar het hotel. We (Sebas) hadden afgesproken dat ik tot 8 uur zou wachten met eten of hij terug was van z’n date en anders zou ik gaan eten. Hij was er niet dus besloot ik alleen te genieten van het heerlijke eten hier. Wat dat betreft zou ik een goede vietnamees zijn want ze eten de hele dag en dat lijkt em wel wat. Het leuke was dat er in het restaurant, een tafel naast me, een vietnamese kerel alleen zat te eten. Kortom hij zat alleen en ik, dus we besloten samen een hapje te eten. Dit is een van de leuke dingen van het backpacken en het alleen reizen, dat je een hele hoop mensen ontmoet. Het bleek een accountant te zijn uit Hanoi en wist aardig wat van Nederland (vooral voetbal.. en daar weet ik heeeeel veel van ) Het was een interessant gesprek en hij stond erop dat als ik in Hanoi was dat ik hem zou bellen/mailen en dan zou hij me Hanoi laten zien en z’n familie. Een leuk adresje dus!

De volgende dag zijn we gaan snorkelen en hebben we een beetje gechilled op de boot. Toen hop de trein van 19:30 naar Da Nang gepakt. Een treinrit van ongeveer 7 uur met een soort van bedden. Na een sterke vetnamese koffie en wat noodle soep pakte we de bus. Het moeilijke van Vietnam is dat bijna alle mensen heel aardig zijn alleen een deel daarvan is aardig omdat je een lopende geldzak bent, en in mijn geval een grote lopende geldzak. Kortom in de bus probeerde de kerel die een beetje de bus beheerde ons na wat aardige woorden ed, weer af te zetten. 40.000 dong voor een busrit die voor de locals misschien 8000 dong is. We besloten 20000 dong te betalen (voor 2 personen) en na wat woorden accepteerde hij het bedrag en was alles weer goed. Tip dus voor diegene die nog naar Vietnam gaan, gewoon blijven volhouden anders betaal je echt veel te veel!

Na de slechte nacht in de trein naar Hoi An, besloten we dat het tijd was voor luxe! Dit ook omdat Vietnam op dit moment wat problemen heeft met de electriciteit. In Nha Trang hadden we de helft van de dag al geen electriciteit maar in Hoi An is het niet veel beter. Blijkt dat de electriciteitscentrale half stilligt vanwege watergebrek en ze de generatoren dus niet kunnen afkoelen. Gelukkig heeft ons luxe hotel een generator en een zwembad om af te koelen. Kortom zeker het gigantische bedrag van 200.000 dong waard (8,60 euro)

Oke ik neem een duik want het is nogal warm!

Tam biet!

Telefoon? check! Camera, bankpassen? Check! En dus hop in de trein naar Nha Trang om een beetje te chillen aan de kust. Nadat we ongeveer 5 uur in de trein zaten bedacht ik me ineens dat we onze paspoorten waren vergeten… oeps! Gelukkig zaten er wat lui uit Australie met een tijdschema van e trein want de vietnamese conducteur zei bijna overal ja op.

Dus wij eruit op het station van Tháp Chàm, waar we een soort van attractie waren. Aangezien we al vanaf 12 uur in de trein zaten en we nogal honger hadden besloten we op expeditie food te gaan. Dit werd al snel een lastig verhaal aangezin we kennelijk op een plek waren beland waar niet heel veel bckpackers komen. Nadat we al een tijd bij 1 of ander vaag standje stonden, kwam er gelukkig een vietnamees naar ons toe die Engels sprak. Het was en hele aardige kerel en hij begeleide ons naar een eettentje waar we het echte vietnamese voedsel kregen. Het was een hele leuke ervaring aangezien je constant 20 ogen op je hebt en vooral het eten met stokjes nogal lachen was voor de locals.

Ondertussen was het 20 uur en konden we de trein terug pakken naar Ho Chi Minh. Ik al eerst even wat uitleggen over de trein in Vietnam. Je hebt verschillende klassen en opties. De allerlaagste is de hard seat (houten banken, geen airco) dan heb je de hard seat met arco, de soft seat (normale stoelen) zonder arco, dan met airco, dan hard sleepers (waar je kan slapen) en soft sleepers. Kortom van het allerslechts en goedkoopst naar het beste en het duurste…. Wij zaten dus in de slechtste (hard seat), aangezien er nergens mer plek was. Dit was en hele nieuwe ervaring want je zit echt in het allergoedkoopste gedeelte van de trein, met dus de allerarmste mensen… we (Sebas en ik) waren de enige blanke mensen in het compartiment, dus weer vele ogen op ons gericht en lachende mensen.

Aangezien wij multimiljonairs waren in vergelijking met de anderen in de trein wisten we niet zo goed of we gewon lekker konden gaan slapen. Denk achteraf dat ze niets zullen jatten, maar 1 rugzak van mij is waarschijnlijk vele jaarlonen van de locals, dus je zou het haast begrijpen als ze het zouden doen. We besloten daarom in shift te slapen van 1 uur. Dit blek al snel niet te werken omdat je gewoon op kleine houten bankjes lag. Dan maar wakker blijven… Het grappige was dat we op een gegeven moment wat contact kregen met de locals. Sebas had en vertaalboekje en doormiddel van aanwijzen van de zinnen en woorden hadden we een soort van gesprek. Dit was en prettige afleiding aangezien de treinrit terug 8 uur duurde, aangezien we de langzame trein hadden…

Gelukkig zijn we weer levend aangekomen in Ho Chi Minh en hebben we onze paspoorten terug. Helaas kost het wel 2 dagen, maar de nachtrit terug met de locals maakte een hoop goed!

Aangezien ik na het bezoek aan het War Museum toch al een beetje een chilldag had besloten ik en Sebas (Duits) om een massage te nemen. En nee, om alvast wat flauwe comments voor te zijn, geen special massage . Het grappige was namelijk dat in de lonely planet stond dat je voo een goede massage naar het Vietnamese Traditional Massage Institute moest. Dus ik kreeg een massage van een blinde vietnamese man, die overigens flink wat kracht in z’n handen had. Vervolgens nog een paar biertjes aan de backpackers straat en en beetje gebabbeld met een kerel uit China (die overigens maar 7 vakantiedagen per jaar hebben). Vervolgens naar het hostel. Hostels zijn hier trouwens een soort hotels. Dorms (slaapzalen) kennen ze nauwelijks en single of double rooms zijn meer en soort hotelkamers, maar dan goedkoop . Een kamer in Ho Chi Minh city kost ong 8 euro incl ontbijt. En dan zit je nog in de grote stad.

Volgende dag ben ik naar de Mekong Delta gegaan (voor foto’s klik op de foto in het linker menu). Prachtig om te zien, maar al wel een beetje touristisch. We hebben daar een beetje door de bush bush gelopen en vervolgens kwam je dan weer een “authentiek” huisje tegen, waar ze toevallig ook “authentieke” spullen verkopen. Het leuke was wel dat je veel van de dranken en vruchten van de locals kon eten. Dus ik heb ff wat snakewine naar binnen gewerkt (zie foto) en ik leef nog steeds. Volgens de gids gaf het pouwuuurhh to meean (vietnamezen spreken vietnames/engels dus vaak zijn ze ook in het Engels moeilijk te verstaan.

Vervolgens kreeg ik nog eeven ee wurgslang om m’n nek, waarvan ik de slang verdacht om het ook echt ff te proberen. Gelukkig heb ik nogal en dikke nek dus de slang had geen kans.

Vandaag vertrek ik samen met sebas naar Nha Trang (aan de kust) om een beetje de srukte van Ho Chi Minh te ontvluchten en te chillen aan het strand. We gaan met de trein dus het duurt ee uurtje of 7/8 maar de route moet mooi zijn.

Oke ik ga anders mis ik m’n trein!

Oftewel NEE! Vanaf het moment dat je een stap buiten je hostel zet, ben je een potentieel voor de verkopers. Van zonnebril, aanstekers tot inktvis, bananen et cetera. Ze willen je alles verkopen. Het maakt ook niet uit of je al een zonnebril hebt, want je kan er prima 2 of 3 dragen. En als je er geen wilt dan wil je waarschijnlijk wel een aansteker ofzo. Maar aan de andere kant heb ik nu wel een echte Ray-Ban voor 2 euro (wat volgensmij nog steeds afzetterij is).

Vandaag ben ik naar het War Remnants Museum geweest met de cyclo (zo’n bakfiets). Het voelde wel heel erg toeristisch maar het is ee leuke manier om van a naar b te gaan en als je er bent ben je blij dat je niet bent geschept door een bus of taxi. Het museum was indrukwekkend. Er stonden veel helicopters, vliegtuigen, gevangeniskooien et cetera. Overigens lijkt het erop, dat als je door het museum loopt, dat de Vietnamezen niet hebben teruggevochten. Het staat vol met afbeeldingen van de slechte Amerikanen en hoeveel ze wel niet kapot hebben gemaakt (wat natuurlijk ook zo is) maar het is grappig om te zien dat het zeg maar de Vietnamese versie is van een oorlogsfilm.

Zo nog even rustig een boek lezen op het terras onder het genot van een paar fresh spring roles (een rol met sla, wortel, garnaal en ondefinieerbaar vlees) en heerlijk mensen kijken

Alhoewel…. you buy sunglasses? you buy book?

Không!

Het duurde even, maar het was gister nogal een drukke dag.  Ik kwam iets later aan vanwege wat technische problemen, maar na twee uur wachten in Bangkok (ben ik daar toch nog geweest) vlogen we eindelijk naar Ho Chi Minh.

In het vliegtuig kwam ik in gesprek met een jongen uit Duitsland en 1 uit Belgie, dit was wel relaxed want we kwamen pas om 20 uur in Ho chi Minh aan en ik had nog geen kamer. Dus we zijn met z’n drieeen langs wat hostels gelopen en konden uiteindelijk een 3persoon kamer fixen.

Vandaag ( het is nu bijna 20:00 uur hier) zijn we door Ho Chi Minh gelopen en hebben we de tourist uitgehangen. Als je trouwen sooit voor jezelf wilt beginnen dan moet je hier scooters gaan verkopen want volgensmij hebben ze hier meer scooters dan mensen. Ho Chi Minh is een hectische, warme, drukke, volle stad. Kortom de perfecte vuurdoop om er gelijk goed in te komen. Overstekken is trouwens echt een soort van suicide. Overal rijders sooters en busjes en je moet maar hopen dat ze stoppen of je ontwijken.

Zo nu ga ik eerst weer even wat noodles naar binnen werken want ik kom om van de honger!

Ow ja, nog geen loempia stand gezien!

en dan vlieg ik weg! Tas ingepakt, loempia recepten mee...

Voor de thuisblijvers nog even wat info:

De vluchtnummers: AF8239 Amsterdam - Parijs, AF164 Parijs - Ho Chi Minh

Terug: AF169 Ho Chi Minh - Parijs, AF8228 Parijs - Amsterdam

Wil je bellen (alleen als het heeeeeeeeuuuuuuuuuuuul belangrijk is) of smsén (mag ook heel onbelangrijk zijn) dan kan dat naar 06-43997691

Oh ja het is daar 5 uur later

Dit was weer een uitgebreide blog....

Gegroet! Munk